HAYRET EFENDİ’NİN II. ABDÜLHAMİD HAN’IN TAHTA ÇIKIŞINA DAİR BİR METHİYESİ: MİR’ÂT-I BEDÂYİ’ MESNEVİSİ

Hayret Efendi, Adana’da doğmuş ve büyümüş; XX. yüzyılın başlarında yine bu burada vefat etmiştir.
Klâsik edebiyatımızın son dönem sanatkârlarındandır. Kaleme aldığı eserleri ile Klâsik Türk
edebiyatı sahasında öenmli bir yer edinmiş; Arapça, Farsça ve Türkçe’nin bütün imkânlarını kullanmıştır.
Eserlerinde genel olarak XVII. yüzyılın büyük şairlerinden Nef’î (ö. 1635)’nin tesirinde
kalmıştır. Öyle ki Nef’î’nin açtığı “övme, övünme ve yergi” vadisinin yaşadığı asırda büyük temsilcilerinden
biri olmuştur. Hayret Efendi, Mir’ât-ı Bedâyi’ mesnevisini hâmisi II. Abdülhamid (ö.
1918)’in saltanatını methetmek maksadıyla kaleme almış fakat şair, eserde memduhu kadar kendi
şairlik tabiatını övmeyi de ön plana çıkarmaktan geri kalmamıştır. Bu çalışmada biyografik kaynaklardan
hareketle Hayret Efendi’nin şahsiyeti ve eserlerine temas edilecek, akabinde metnin dil,
üslûp ve muhteva özellikleri irdelenecektir. Çalışmamızın son kısmında ise söz konusu mesnevinin
çevriyazısına yer verilecektir.