Abdurrahman Munîf ve Ağustosun Son Günleri (el-Eyyâmu’l-Ahîra min Âb) Hikâyesinin İncelemesi

Abdurrahman Munîf, toplumsal sorunları eserlerine yansıtan bir yazar olarak Arap ve dünya edebiyatında saygın bir konum elde etmiştir. Özellikle romancı kimliğiyle dikkatleri üzerine çeken Munîf ile ilgili araştırmalara bakıldığında hikâyeciliğinin geri planda kaldığı tespit edilmiştir. Yazın hayatının ilk döneminde kaleme alınsalar da vefatından sonra yayınlanmaları dolayısıyla yaşanan gecikmenin hikâyeleri ve hikâyeciliği üzerindeki çalışmaların da gecikmesine neden olduğu görülmektedir. Bu hikâyeler yazarın edebi kimliğinin şekillenmesinde ve romanlarına ilham veren bir birikim oluşturmasında önemli bir rol oynamaktadır. Bu bağlamda çalışmada Munîf’in hikâye koleksiyonunda yer alan Ağustosun Son Günleri adlı hikâyesi incelenerek hem Munîf’in hikâyeciliğinin edebi değerine ve bu türdeki yetkinliğine vurgu yapılmış hem de Arap edebiyatındaki yerinin daha kapsamlı biçimde yapılacak değerlendirmelerle çok yönlü olarak ele alınması gerektiğinin altı çizilerek bu yönde bir farkındalık oluşturmak amaçlanmıştır. Bu minvalde Abdurrahman Munîf’in hayatı ve edebî kişiliği hakkında bilgi verildikten sonra alt metninde tespit edilen toplumsal ve bireysel unsurların sosyal eleştiriler ve sembolik ögelerle yansıtıldığı görülen hikâyesi metne bağlı inceleme yöntemiyle biçim ve öz açısından incelenmiştir. Bu kısımda öncelikle hikâyedeki kurgu tekniği çerçevesinde kullanılan aracı unsurlar tespit edilmiş, bunların her biri kurgudaki işlevi, ele alınış biçimi, temsil ettiği, savunduğu yahut eleştirdiği görüş gibi açılardan sebep sonuç ilişkisi dahilinde değerlendirilerek irdelenmiş ve özgün çıkarımlarla desteklenmiştir. Ayrıca hikâyenin ana karakterinin yazarla benzer özellikler taşıdığı tespit edilerek incelemede bu otobiyografik unsurlara da yer verilmiştir.